Vaarwel maatje……

Er zijn van die plekken op deze aardbol waar je het liefst zo min mogelijk komt.

 

Echter, voor de meesten onder ons is het ook een plek waar je niet aan zult kunnen ontkomen. In de  meeste gevallen ben je daar aanwezig op invitatie, omdat je de laatste eer mag bewijzen aan een familielid, een goede vriend(in), of een bekende. Na het afscheid ga je weer over tot de orde van de dag en het bezoek aan deze plek wordt dan niet meer dan een herinnering.
Maar voor eenieder komt het moment dat anderen van jou afscheid komen nemen, op deze of een soortgelijke plek. Voor jou is er dan geen weg meer terug. Anderen nemen van jou, definitief, afscheid, en jij blijft daar in eenzaamheid achter.
De herinnering aan jou zal telkens weer even oplaaien wanneer die anderen, met regelmaat terug zullen keren op deze plaats, maar dan om van iemand anders afscheid te moeten nemen. Totdat de geschiedenis zich herhaalt, en voor één van de anderen, deze plaats een definitieve eindbestemming is geworden.
Vanmiddag waren wij, als Maatjes, ook op zo’n plaats om afscheid te nemen van één van onze Maatjes, Peter Wensveen. Vandaag mochten we als koor aanwezig zijn bij zijn finale afscheid. Bij dit afscheid werd nadrukkelijk stilgestaan bij de verhalen rond Peter, middels het ophalen van, goede, herinneringen.
Het vult ons met trots dat we aan dit definitieve afscheid, een kleine, vocale, bijdrage mochten leveren, middels het zingen van een tweetal liederen, liederen die Peter zeker gewaardeerd zou hebben.

Bij binnenkomst zongen we de ‘ Sailors Farewell Hymne’ en aan het slot van deze bijeenkomst het lied ‘Rolling Home’.

Deze gebeurtenis, met ons eerbetoon aan één van onze Maatjes, zal zeker nog lang in onze herinnering blijven voortbestaan.

Geef een reactie