September 13

Henry Dunant

Hoewel de A20 als rijweg beter bestempeld kon worden als een nieuwe vaarweg, bereikten wij gezamenlijk de Erasmusbrug, alwaar wij ons begaven in het ondergrondse gedeelte  t.w. de parkeergarage. Middels de stenen trap die redelijk in een afgeschuinde hellingshoek waren ingemetseld, betraden wij het plein van de Leuvehavenbrug. Aan de Boompjes lagen verschillende Rijncruiseliners afgemeerd. Precies op het hoekje had het Franse schip Monet zich stevig aan de trossen vastgelegd. We moesten ditmaal verder lopen dan gedacht en de gok was of wij net nog droog konden overkomen. Terwijl wij de valreep van de Henry Dunant betraden bedacht Pluvius….laat ik de sluizen nog maar eens flink openzetten. Nog net droog wipten wij naar binnen.

Door de onverwachte verandering van de donderdag- naar deze woensdagavond  moest ons koor door de ad hoc situatie toch een aantal leden missen. Leuk was wel dat weer anderen het e.e.a. hadden kunnen regelen zodat zij toch nog de gelederen kwamen versterken. Koffie, bonbons en lekker knapperige kletskoppen lagen al uitgestald op ons te wachten.

Acht uur is acht uur. Neen hoor, niet voor het Belgische publiek aan boord. Men zat nog rustig aan het dessert in het restaurantgedeelte. Toen de wijzers van de scheepsklok al een beduidend viertel verder aanwees, vond Wim het genoeg en ging even de mensen in het restaurant manen tot enige spoed. Men was eigenlijk al lang klaar, maar de dames en heren zaten nog gezellig Antwerps te beppen. Wim’s actie had geholpen en een flink deel van de 150 ingescheepten betrad de lounge. Het teken om eens flink op de scheepstoeter te blazen en de Maatjes  tot enige actie te bewegen. Geen welkomstwoord dit keer, dus middels ons clublied werd de start van deze avond een feit.

Altijd even anders dan anders met een Belgische bevolking. Het duurt even eer men door heeft dat

dit een ontspanningsavond is, speciaal geregeld voor hen. Het verloop van de avond werd best wel plezierig. Het bekende ritueel tot aan de pauze en de mensen werden steeds enthousiaster. Een van de nummers na de pauze was het weinig gezongen Henry Dunantlied. Zeer toepasselijk. De mensen zongen,voor zo ver als mogelijk was, gezellig mee. Lieuwe mocht opdraven toen zijn Junge komm bald wieder, als verzoek binnenkwam. Desgevraagd zeiden onze zuiderburen, dat zij ons mooi vonden zingen en er kwam een ..Amai…die liedjes zijn schoon hé, maar wij kenne ze niet zo goe..hé.!

Tweemaal een toegift was de beloning voor een fijn publiek. Een voorlopig en misschien voorgoed afscheid van het rode Kruisschip  “De Henry Dunant “.

(klik op de eerste foto voor een vergroting en een diashow)

Geef een reactie