Oktober 7

ZC Rozenhoek

Het jaarlijks ritje naar Voorne Putten  is altijd een leuk vooruitzicht. Hoewel velen het adres natuurlijk zo langzamerhand wel kennen, is het toch verbazingwekkend dat menig koorlid eerst de hele wijk doorploegt alvorens het zorgcentrum wordt gevonden. Maar goed het zij zo. We waren redelijk vroeg van huis gegaan, zodat er uiteindelijk ruim de tijd kon worden genomen voor een kopje koffie alvorens er moest worden opgebouwd. Mijn maandenlang afwezige  Marianne had al haar moed bij elkaar geschraapt en wilde graag bij dit optreden er bij zijn. Jammer dat het in de auto al mis ging, maar ze heeft wel doorgezet. Zoals geheel te doen gebruikelijk bij de Maatjes, wordt elke , langdurig afwezige, hartelijk begroet bij zijn of haar terugkeer.

De ruimte werd vrijgemaakt en vrij snel stond alles opgebouwd en paraat. De Maatjes druppelden gestaag binnen. Met Bas nog als invaldirigent en met Cees als enige accordeonist werd het koor de liedjes in gezogen. De zaal was geheel bezet met eervol grijs en het koor zong eerst nog even een welgemeend ‘lang zullen ze leven ‘ voor de drie jarige bewoners, waarvan er twee al bijna de 100 jaar konden aantikken.

Aandachtig luisterden de aanwezigen naar al die vaak bekende zeemansliedjes en er zijn  altijd  bewoners, die bijna alles kunnen meezingen. Nico en Cees hielden elkaar op de gewenste muzieksleutel en de Maatjes volgden gedwee. Moet wel zeggen dat de interactie met de zaal moeizaam op gang kwam, al vonden ze het prachtig, zo vertelden enkele bewoonsters ons in de pauze. Na de pauze eigenlijk eenzelfde beeld, echter de wat meer vrolijke trend van het repertoire bracht wat leven in de brouwerij en de handjes gingen omhoog. Cees had zijn ‘slachtoffer’ al  weer uitgezocht en zij kreeg weer heel wat over zich heen. Het liep al snel tegen vieren en dat betekende dat met het rood-bezakdoekte, Tabé, tabé het einde van ons optreden aankondigde. De gastvrouw bedankte ons en hoopte dat wij volgend jaar weer terug zouden komen. Zij trakteerde op een grote doos Merci  chocolade en een hartelijk afscheidsapplaus werd ons deel.

John

Klik op de eerste foto voor een vergroting en een diashow.

Geef een reactie