November 5

Battle of the Shantys

Vanochtend vroeg een strakblauwe hemel boven ons, waarbij je zag dat de maan, in het westen, maar moeizaam afscheid kon nemen, terwijl de zon, in het oosten, de duisternis van de nacht definitief verdreef en steeds hoger begon te klimmen om ons met z’n schijnsel te verwarmen. Gedurende de ochtend verschenen er echter donkere wolken aan het firmament. Oh-oh, als dit maar geen voorteken was!           Of konden we ons toch opmaken voor een zonnige reprise van het vorig jaar, door ‘eenvoudig’ de voorronde van de Battle of The Shantys vandaag te winnen? Was het maar zo ‘eenvoudig’! Zoals vermeld, konden de Maatjes de maan vanochtend nog vaarwel zeggen, zo vroeg stonden ze op. Een goed teken. Teken van wedstrijdspanning. Laat de adrenaline  maar flink door de aderen stromen! Zwetende handen, verhoogde bloeddruk, de tijd die leek stil te staan, allemaal verschijnselen die aangaven dat de Maatjes zich realiseerden dat ze vanmiddag flink aan de bak moesten. Het werd negen-, tien-, elf-, twaalf uur. Wat duurde die ochtend toch vreselijk lang. De Maatjes waren thuis niet te genieten en het thuisfront werd stilaan gestoord door dat regelmatig herhalen van do-re-mi-fa-so-la-ti-do. Een goed gesprek over het weer bleek zelfs onmogelijk. Toen de spanning thuis haast ondragelijk werd, was de maat vol en kwam het moment waar iedereen thuis naar zat te snakken. De Maatjes werden doodgewoon de deur uitgebonjourd, met een flesje water en een half brood in hun ransel en  de boodschap om maar eens goed op de dirigent te letten! Waarom deze boodschap werd toegevoegd, is mij overigens een volkomen raadsel. De Maatjes kijken toch altijd bij uitvoeringen naar de dirigent? Maar dit terzijde. Het thuisfront blij omdat de Maatjes waren uitgevaren, en de Maatjes idem. Het feest kon beginnen: op naar Schiedam! Aangekomen in de Erker, gleed alle spanning van de Maatjes af. Er verscheen weer kleur op hun koontjes. Verenigd als koor gingen ze de strijd aan. Op de tonen van de Medley mochten ze op stoom komen. De toon was daarmee gezet! Ze gingen er voor! Het moet gezegd worden, we waren in goede doen. Op aanwijzing van de dirigent vloeiden de noten als pure chocolade uit onze kelen en vormden gezamenlijk een geluid dat door ons zelf als ruim voldoende werd gekwalificeerd. De jury-uitslag kwam dan ook als een koude douche. Op de dag dat Feyenoord een puntje inliep op Ajax en twee punten verspeelde op PSV, won een koor van aardbeientelers uit Zundert! En dan te weten dat er juist dit weekend een publicatie was verschenen dat bij de aardbeienteelt veel pesticide werd gebruikt. Gevalletje van doping dus! Wij vonden ons zelf terug op een gedeelde laatste plaats.. Maar omdat genoemde aardbeientelers schijnbaar de bui zagen hangen, maakten ze geen gebruik van hun recht om de eerste plaats te verzilveren in de finale, over veertien dagen.

 In al haar wijsheid besloot de jury dan maar om allebei de verliezers door te sturen naar de finale. Wij zullen in de komende veertien dagen echt al onze netwerken moeten aanspreken om een tweede mispeer te voorkomen. Maar ……., voorlopig staan alle vier de finalisten er gelijk voor. Wij zullen echt wel bij ons zelf te rade moeten gaan waarom de jury – tegen onze eigen logica in – ons via deze omweg in de gelegenheid stelde onze eerste plaats van vorig jaar te verdedigen, zodat een nieuwe teleurstelling voorkomen kan worden. Willen ze ons scherp houden? Verliezen doet echter veel pijn, zeker als je er niet op hebt gerekend.

 Maar wat ging er dan mis? Misschien dinsdagavond het antwoord?

 

Maatje Henk.

(klik de eerste foto aan voor een uitvergroting en een diashow)

 

Geef een reactie