November 25

Zorgcentrum Vaartland

Vandaag is zondag. Dat betekent dat het natuurlijk gisteren zaterdag was.  Het weer en het aanzicht buiten is evenwel over beide dagen identiek. Fris, grauw, druilerig en nat.  Het enige verschil is, dat wij gisteren bij machte waren om in het ZC Vaartland, even het zonnetje binnen te brengen.

Een goede koorbezetting, aangevuld met twee gastzangers t.w. Mar Donkersloot en zijn zwager. Mar was weer voor even teruggekeerd op het oude nest en wat ons betreft mag hij daar gerust blijven.

Onze spreekstalmeester Lieuwe kampte met een pijnlijke keelaandoening en zijn baritonstem verschoof langzaam maar zeker in de richting van een echte zware bas. Uiteindelijk moest ondergetekende – na de pauze – het spreekstalmeesters roer  overnemen.

De zaal was tot de laatste stoel bezet. Ook vandaag wonnen de dameskoppies het van de aanwezige mannen. Na een hartelijk welkom door Jannie, die aan het publiek nog even uitleg gaf, wat nu precies een ‘keesje’ was, vertelde ze dat zij  ons nu voor de eerste keer ging horen zingen tijdens een optreden. De Maatjes zette in met de welbekende medley, gevolgd door het tonen van onze roeierskwaliteit onder het zingen van…. ‘aan de oever van….’ Voor zover mogelijk probeerden de bewoners ons roeien bij te houden.  De stemming begon er aardig in te komen. Voor ons is het zo langzamerhand een normaal gegeven, dat de zaal stil wordt tijdens ons gezongen ‘Rolling Home’ en wederom kregen enkelen zangers het kippenvel op de armen en elders. De drankzucht aan boord werd zeer overtuigend uitgebeeld door ons eigen bemanningslid Bas, alias Whisky Johnny.

Het was en werd redelijk warm in de zaal en onze tongen werden dik van droogte. De pauze was derhalve zeer welkom en diende zich aan toen de vrijwilligsters al stonden te dringen om de bekende glaasjes met de gele inhoud en voorzien van een flinke toef slagroom, aan de bewoners uit te serveren.

In de pauze werd nog benadrukt dat het exact om 16.00 uur klaar moest zijn met ons optreden. Dat hield wel in dat er aardig wat op de lijst staande liedjes, geschrapt moesten worden. Maar die komen een volgende keer wel weer aan bod. Ton S. zijn vrouw Joke, werd – geslachtofferd – en nog even, en public , krachtig toegezongen door Kees B.

Toen aangekondigd werd dat wij afscheid gingen nemen, werd er toch aangegeven dat er nog wel een liedje extra gezongen mocht worden. Dit bracht enige verwarring, want het was toch al precies de aangegeven tijd, dus besloot Wim dat wij gingen afsluiten met ….Tabé, tabé…ik moet weer naar zee…!

Een hartelijk bedankwoord en een applaus uit de zaal gaven aan dat iedereen zich weer met de Maatjes kostelijk had geamuseerd.

Maatje John

(klik op de eerste foto voor een uitvergroting en een dia-show) 

 

Geef een reactie