Oktober 12

ZC DrieMaasStede

Donderdagmiddag, het is eindelijk weer eens droog en voorzichtig kijkt de zon om de hoek als wilde die zeggen “schijn ik nu wel of laat ik het erbij zitten?”  Nou dat laatste kan niet van de Maatjes worden gezegd. Al vroeg verschenen de koorleden en het hield maar niet op ! Even konden we weer zien dat ons koor best een aardige groep kan vormen , indien er zo velen acte de présence geven. Dat is erg prettig. Ook de orkestbak was geheel compleet en Wim stond ook, eerder dan gepland, weer voor zijn volgelingen.

Ondergetekende nam de taak van spreekstalmeester waar en trachtte de liedjes aan elkaar te praten. Een gezellige zaal. Geheel bevolkt met bewoners en talrijke vrijwilligers. Een dame had gevraagd of ik even een seintje wilde geven als de pauze er bijna aankwam. Zij kon zich dan uitleven met de slagroom op dienbladen vol met glaasjes advocaat. De liedjes uit het opgestelde programma van vanmiddag klonken weer lekker en de bewoners genoten met volle teugen, al was dat bij sommigen niet duidelijk te peilen. Nederlandse, Engelse en Duitstalige shanties passeerden de revue. Soms vloog er een duif voorbij, soms was het slechts een vogeltje, maar dan wel uit het fluitje van Tom en hevig werd gereageerd op het geluid van de ontploffing, nagebootst middels het bekende slaghout. Zelfs Wim schrikt er telkens zo erg van, dat zijn muts in alle verwarring wegvliegt en later 180 graden verkeerd op zijn hoofd komt te staan. De bewoners deelden pas echt mee in de zangvreugde bij het horen van “schuif maar aan…” en uiteraard bij  ” het kleine café aan de haven …….”

Onze solisten deden hun very best en ik kreeg werkelijk de indruk dat men de gebrachte solo’s zeer kon waarderen. Er werd een liedje uit het programma gewisseld en zodoende kon Cees weer een mooie “blom” uitkiezen om middels zijn gezongen verhaal haar duidelijk te maken dat ze eens moest stoppen met dat kroegenbezoek en met dat aan de zwier gaan tijdens zijn afwezigheid. De dame in kwestie speelde leuk mee en dat werd door iedereen gewaardeerd. Zo hobbelden wij al zingend door het restant van het repertoire van vanmiddag en zoals te doen gebruikelijk, sloten we af met ons…’Tabé, tabé.

Het publiek werd bedankt voor hun aandacht en voor het meezingen. De animatiebegeleider loofde het koor en vroeg om een extra en warm applaus. Hiermee kwam een einde aan de lange middag en met gezwinde spoed werd er afgebouwd en opgeruimd. “Tot een volgende keer” was een welgemeende hartelijke uitnodiging aan het koor.

John

(klik op de eerste foto voor een uitvergroting en een diashow)

Geef een reactie