November 5

Zorgcentrum Uiterjoon

Even ‘pierewaaien’ , neen , vanavond niet. Hoewel we op de 8e verdieping uitkeken op enerzijds de Scheveningse buitenhaven, keken wij  anderzijds neer op de feeëriek versierde vaste strandtenten aan de boulevard. Het was een hartelijk weerzien. Normaal gesproken zit deze zaal stampvol, maar – zo legde mevrouw Visser uit – ook hier zijn de mensen veel ouder geworden en kunnen zij vaak zo’n avond zitten , niet meer aan. Maar er was genoeg belangstelling.

Zoals  bij elke komst naar dit Zorgcentrum is er voor ons een bescheiden kleedruimte, verder een eigen serre waar koffie en drankjes al klaar stonden. Een schaal met ‘Jan Hagel’ koekjes completeerde het geheel.

De Maatjes hadden er zin in. Als geboren Hagenees en lange tijd gewoond hebbend op de grens van Scheveningen, is dit altijd voor ons een soort thuiswedstrijd. Het koor werd door de gastvrouw met veel plezier aangekondigd als de Vlaerdingse Maatjes en niet zoals op de poster stond ’Shantykoor John Bekker ‘ De Maatjes konden van start. Ons repertoire reisde een beetje langs diverse steden als , Vlaardingen, Rotterdam en natuurlijk Scheveningen. ‘Het kleine café aan de haven ‘ was omgetoverd tot…het strand van Scheveningen…. Dat dit zeer gewaardeerd werd was duidelijk te zien. Er zijn nog drie dames die de echte Scheveningse klederdracht bezitten. Daarvan was een dame – in dracht – aanwezig en in de gezegende leeftijd van dik in de negentig. Zij was zeer geïnteresseerd in onze vissersmeisjes en hun kledij. Onze liedjes werden luidkeels meegezongen en dat is altijd een genoegen. Na de pauze stond onze ‘allerbeste kok ‘ al klaar om zijn solo te presenteren. Men vond het prachtig, al hoorde ik later dat men het Duits niet heeft verstaan cq. niet heeft begrepen. Misschien eens de Nederlandse versie proberen ?

Het is al weer een tijd geleden dat wij ‘ als de zuidwester loeit ‘ hebben gezongen, dus…de zuidwesters konden weer worden opgezet tot grote hilariteit van de bewoners. In de zorgcentra is een strak tijdschema altijd een vast gegeven, dus ons repertoire weer iets ingekort en daarmee konden wij ons optreden afronden. De orkestbak werd nog even extra aan het publiek voorgesteld en onze gastvrouw, besteedde nog even vet aandacht aan Cor en zijn bouzouki. Iedereen vond de improvisaties erg bijzonder en passend bij ons. Mevrouw Visser maakte het koor nog een groot compliment over de outfit en onze presentatie. Jullie zijn zo’n bijzonder en leuke groep, zei ze . Vooral ‘grappenmaker’ Ton S. was haar extra opgevallen. Goed gedaan Maatjes. Een herhaling volgend jaar zit er zeker in.

Maatje John

(klik op de eerste foto voor een uitvergroting en diashow)

Geef een reactie