November 19

Battle of the Shantys

Eindelijk was het zover. Een jaar lang hebben we zitten aankijken tegen de in 2016 gewonnen wisselbeker. De gigantische Ketel 1 fles, daarvan heeft de inhoud het geen jaar uitgehouden.

Het was in alle opzichten een gedenkwaardige dag qua bezetting van ons koor. Cock weer terug en ondergetekende met partner eveneens. Het geeft een vertrouwd gevoel. De Maatjes druppelden al vroeg binnen en de vraag …: zullen we het vandaag wéér flikken ?!…zag je toch wel op de gezichten van de zangers. Een overmacht aan bezetting zagen we bij de Turfschippers en bij de Admiraliteit. Voor de Maatjes zegt dit niets, want zelfs bij een minimale bezetting kunnen we een heel behoorlijke prestatie neerzetten. Vertrouwen hebben in ons eigen kunnen en daarna zien we wel. Er was wederom een vakjury en een publieksjury. Na het aanwezige zang en begeleidingsgeweld van de Turfschippers, beklommen De Vlaerdingse Maatjes het podium. Waar kun je beter mee starten dan met  een van onze favoriete nummers t.w. Bora Bora. Ondersteund door gitaar,  accordeon en de cajun, klommen we in dit lied en sleepten we de overvolle zaal mee in onze prima performance. Uitgenodigd door Lieuwe roeide de zaal, samen met de Maatjes, zich te pletter bij het lied…aan de oever van.. De toon was gezet, we hadden de zaal in een luisterende grip en met volle overtuiging sleepten wij alle gasten mee naar…het kleine café aan de haven…!

Uitermate tevreden beëindigden wij het eerste optreden en lieten het podium aan de Bossche Maten. Een kleine groep met goede muzikanten en zangers. Erg jammer dat de kakofonie van geluid uit de zaal en met name vanuit het bargedeelte  menig optreden overstemde. Je zou toch moeten denken dat koren respect zouden moeten kunnen opbrengen t.o.v. de andere optredende koren, maar niets is minder waar helaas. Een ander koorlid ging zeer luidruchtig zijn koorgroepsfoto lopen uitdelen en ging op een meter van de zingende Maatjes nog eens zeer luidruchtig staan converseren met een aantal dames achter de tafels. Zeer subtiel stapte Wim op de man af, draaide hem aan de schouders om in onze richting en dwong hem min of meer mee te zingen met ons Hejo, hejo. De man was te verbijsterd  om iets in te brengen en zong derhalve met ons mee.  Probleem opgelost ! Zeemanskoor de Admiraliteit was leuk om te zien en te horen. Velen vonden wel dat hun repertoire wel sterk afweek van de doelstelling van deze Battle nl. het zingen van zoveel mogelijk Shantyliederen. Desgevraagd zei  later een van hun  koorleden, dat zij een gezelligheidskoor waren en dat polonaiselopen etc. wel een van hun insteken waren. Dat dit effect heeft gehad, bleek later ook uit de uitslag.

Na de pauze betraden – in dezelfde volgorde van optreden – De Vlaerdingse Maatjes wederom het podium. Men geloofde er in en we gaven alles wat we hadden. Dit tot grote dirigententevredenheid van Wim. Het zingen ging goed en de begeleiding was meer dan oké. Hulde mannen. Na nog een aantal lekkere shanty’s brak het moment aan waarop wij als koor onze kwaliteit konden laten horen. Lieuwe, als spreekstalmeester, maande de zaal tot stilte om te kunnen genieten van ons a capella lied…Rolling Home. Toen dit maar deels lukte blies Wim nog eens krachtig op de vingers en dat bracht velen er toe om even te dimmen. Direct na ons begin verstomde het resterende geluid in de zaal en voor de zoveelste maal in ons bestaan kregen we weer een complete stilte in de zaal. Het publiek hing aan onze lippen. Zelfs onder de koorleden gingen haren overeind staan en vierde emoties hoogtij. Hoe mooi is dat ?! Het applaus en het positieve gejoel na afloop was een terechte beloning voor het koor.

Het werd steeds gekker bij de volgende optredens van de finalisten. Er werd volop polonaise gelopen en velen kregen het idee van bruiloften en partijen. Uiteindelijk waren de optredens voorbij al wilde de Admiraliteit er nog wat extra nummers aan toevoegen, hetgeen niet als deel van de Battle maar alleen als extraatje mocht gelden. De jury zou dan al elders in beraad moeten zijn.

De samenzang kon lang niet alle deelnemers op het podium verwelkomen, dus stond men her en der tussen het publiek. Ook best leuk. Uiteindelijk werd de winnaar bekend gemaakt, nadat de drie niet winnaars een blijvende bekerherinnering in ontvangst mochten nemen. Er was nog een extra prijs uitgeloofd. Het oudste jurylid had een schilderij vervaardigd en dit werd toebedeeld aan De Vlaerdingse Maatjes voor hun geleverde prestatie. Als winnaar 2017 kwam Zeemanskoor  de Admiraliteit te voorschijn. Proficiat mannen. Wel leuk was dat er in de zaal gezegd werd dat wij tweede waren geworden en dat men  De Vlaerdingse Maatjes het koor vond dat het dichtst bij de al eerdergenoemde doelstelling was gebleven.

Voorwaar, Maatjes… een prima geleverde prestatie!!

Maatje John

(klik op de eerste foto voor een uitvergroting en een diashow)

Geef een reactie