Nieuwjaarsinstuif

Januari 2019, een dag waar al sinds vorig jaar naar werd uitgekeken, een dag waarop de Maatjes eens aan hun getrouwen konden tonen hoe aardig en charmant hun medeleden van het koor wel zijn.

De gehele dag stond al in het teken van deze instuif. Vanaf half zeven gisteravond mocht we instuiven. Dat was aan geen dovemansoren gericht, al snuffelend en snuivend werd de toegang tot ons speelhonk betreden, en al na enkele stappen binnen in het Tolhuis verscheen er een glimlach op het gelaat en de maag begon hoorbaar te knorren.
Kosten noch moeite waren schijnbaar gespaard, door het bestuur, om het een ieder zo aangenaam mogelijk te maken. Na de Kerst, Oud- en Nieuw, werd opnieuw een grote inspanning gevraagd om al dat lekkers, dat daar was tentoongesteld, tot je te nemen. Weg was het goede voornemen van enkele dagen geleden om nu toch echt maar eens te gaan minderen. Ik sprak een Maatje die op 1 Januari, ten overstaan van zijn familie, had afgesproken om toch echt te gaan minderen, alleen, voegde hij er meteen aan roem wel pas na 8 Januari.
De naam en de faam van de instuif leidt derhalve tot uitstel van goede voornemens. Omdat de dinsdagavond normaliter onze zangavond is, moest er ook zonodig worden gezongen. Maar aleer je de Maatjes in het gelid hebt, zou je een halve voetbalwedstrijd kunnen spelen. En thuis maar opscheppen dat het er bij de repetities zo gedisciplineerd aan toe ging en dit de basis legde voor onze succesvolle optredens. Pardon!! Ik heb het hier toch over de Maatjes, of niet?
Maar toen de Maatjes eenmaal op hun stek stonden en eindelijk hun klep hielden moesten ze terstond de klep weer openen om enig aanvaardbaar geluid voort te brengen, dat bij latere navraag, een huldeblijk bleek te zijn op de Vlaardingse Haven!
Maar toen! Ja toen, toen mochten de dames laten horen wat ze zoal in hun mars hadden op vocaal gebied. Als een klein vogellijn op groene tak, openden zij hun zoetelijke mondjes om als nachtegalen op een donkere avond in Januari het mansvolk tot volledige stilte te dwingen. Met openstaande mond hoorden laatstgenoemden hoe een lied toch heel anders kan klinken!

Toen de dames uitgezongen waren en de heren plotsklaps weer het hoogste woord voerden, was het tijd om, in gezamenlijkheid, oude, bekende Hollandse liedjes te zingen. Oh, wat was dat erg!
Het leek echt nergens op. Corry Konings had tientallen jaren geleden zo haar best gedaan om een topnummer te zingen, een nummer dat iedereen zo mee kon zingen. Gisteravond kwam daar abrupt een einde aan. Af en toe herkende je wat woorden, maar de oorspronkelijke melodie was in geen velden of wegen meer te bekennen.
Dan nog maar een keer luisteren naar onze nachtegalen, en de avond werd alzo in luister besloten. Een ieder kon met een goed gevoel het pand verlaten, en in de echtelijke sponde werd nog lang nagepraat door de dames over hun succes, terwijl de Maatjes uit schaamte het dekbed ver over de oren trokken. Gelukkig volgende week weer een reguliere repetitie, met alleen ons eigen gekwetter!

Maatje Henk

(klik op de eerste foto voor een uitvergroting en een diashow)

Geef een reactie