Mei 19

Cruiseterminal

Nauwelijks bekomen van de rondreis die we gisteravond hebben gemaakt op de terugreis uit Zwijndrecht, bleken de Maatjes toch fris genoeg om – in een minimale bezetting –  acte de présence te geven op de Wilhelminapier. Even inzingen en toen van a quitte. Altijd jammer , wanneer men aan boord door ons zingen heen allerhande mededelingen gaan doen. Juist Sierra Madre viel precies in de ‘sloepen-en verlaatrol’. Even stoppen dus en daarna weer verder zingen. Op de navigatiebrug hing de navigatieofficier vermoedelijk met twee handen aan de scheepsfluit en jaste wederom door het edele geluid van de Maatjes heen.  Het was windstil en daardoor ontstond de mogelijkheid van een fikse bui. Gelukkig bleef die achterwege. Na de gehouden zangpauze was het snel aantreden, want meestal blijft er veel publiek  aan de reling hangen na die verplichte drill. Het ‘kleine café aan de haven’ werd zeer gewaardeerd en men zong enthousiast met ons mee. Nog half in ons lied Bora Bora hangend, besloot het RVE Roeiersgilde om de MS. Rotterdam van zijn voor- en achtertrossen te ontdoen. Voor we het in de gaten hadden,  verdwenen ook de  ‘springen’ en meter voor meter verwijderde het passagiersschip zich van de kade.  Bye Bye Roseanne kon nog net worden ingezet. Wat een enorm verschil in akoestiek  als zo’n schip ineens wegvaart. Gemeerd liggend vormt het eigenlijk een barrière , een soort klankkast en wordt ons geluid teruggekaatst.  De Maatjes pakten hun rode zakdoeken en liepen al wuivend en zingend naar de rand van de Wilhelminakade. Enthousiast zwaaiden de reizigers naar ons terug. Omdat de Ms. Rotterdam ‘kop voor’ lag afgemeerd gaat het vertrek zeer snel en kort daarop keek je al  in de  ‘stern’ (=achterschip)  van het schip.

Tijd om te stoppen ,  inpakken en wegwezen. Tot een volgend bezoek.

John

Geef een reactie