Juli 15

Cruiseterminal

Beste Maatjes en Vissersvrouwen.
Zondagochtend, een ochtend dat je denkt ‘Ha fijn’ en je je vervolgens nog een keertje over de
andere boeg gooit, om nog effe een staartje slaap mee te pikken, voordat je aanstalten maakt om
een lekker zondagochtendontbijtje voor iedereen klaar te maken! Nou, vandaag kon je dat gevoegelijk vergeten, dan! Midden in de nacht, zes uur, werd ik opgeroepen om terstond de
echtelijke bedstee te verlaten, omdat er een dringender afspraak op de agenda stond.
Om exact zeven uur was ik ontboden bij de garage waar ons Vlaerdingsemaatjesvervoermiddel normaliter de nacht doorbracht en werd aldaar verwelkomt door het komische duo Kokkie en Peppie, verkleed in hun kenmerkende varensgezel-outfit, met pet en al.
Als je nog niet wakker genoeg zou zijn, was deze vroege confrontatie het moment dat alle toeters
en bellen in je lichaam je tot het volle besef van de realiteit opriepen. Als sneeuw voor de zon was
je klaarwakker! Geen spijt van!
Binnen in de Cruiseterminal mochten we de passagiers van het m.s. Queen Elisabeth, een
hartelijk welkom toezingen, bij hun eerste stappen op Nederlandse bodem. Een initiatief dat door
de passagiers weer hogelijk werd gewaardeerd, gegeven het aantal iPhones dat de lucht in ging
om ons optreden, in beeld, vast te leggen.
De Maatjes zelf waren weer in grote getale op komen draven, ten teken dat we ons nog in de volle
bloei van ons bestaan bevonden. Nu kon je ook begrijpen waarom wij Nederlanders, een
Calvinistische volkje worden genoemd. Al die jaren, dat wij elke zondagochtend om tien uur het
hoogste lied zongen, betaalde zich nu uit.
Alleen gesmeerd met karnemelksepap pap, zo zochten onze klanken hun weg naar buiten! We
genoten er zichtbaar zelf ook van, vanochtend, gegeven het feit dat we haast een kwartier langer
stonden te galmen, als dat contractueel was overeengekomen.
Al met al, een goed begin van een mooie zondag.
12 Augustus kunnen we het nog eens stilletjes overdoen. Hetzelfde schip. Hetzelfde tijdstip. Nou
ja, juist niet stilletjes dus!
Maatje Henk.

Geef een reactie