Een maatje ging heen……

 

041

Op 22 december j.l. is ons maatje Johan Burgerhout op 82-jarige leeftijd overleden.

In oktober 2008 tijdens de Furiade in Maassluis kwam Johan samen met Annelies langs terwijl wij optraden op de aldaar liggende Balder. Een praatje was snel gemaakt en ja natuurlijk, een nieuwe accordeoniste konden we goed gebruiken. Ja, en wat doen je dan wanneer je vrouw zich aansluit bij “De Vlaerdingse Maatjes”. Dan sluit je zelf ook aan, maar dan als zanger. En Johan kon aardig zingen en kende bijna alle teksten uit zijn hoofd.

Vele jaren pendelden Johan en Annelies tussen Spijkenisse en Vlaardingen om de repetitieavonden en optredens bij te wonen. Op een gegeven moment werd dit allemaal te zwaar voor Johan en haakte hij af.

Drie dagen na het Kerstfeest, het feest waarbij we, in figuurlijk zin gesproken, een nieuw leven mochten begroeten stonden we in de aula van een uitvaartcentrum in Rotterdam om een laatste groet te brengen bij een afscheid van het leven, het leven van Johan. Het kan verkeren!

Vorig jaar nog waren de Maatjes opgetrommeld om te helpen bij de laatste verhuizing van Johan en Annelies samen, van een flat in Spijkenisse naar een eengezinswoning in diezelfde stad. Nu waren de Maatjes opgetrommeld om aanwezig te zijn bij, ook in figuurlijke zin, de laatste verhuizing van Johan alleen, een verhuizing waarbij aan het aardse bestaan van hem een resoluut einde is gekomen. Vele koorleden hadden aan deze oproep gehoor gegeven. Dit tekent de saamhorigheid bij de leuke- en bij de minder leuke aangelegenheden in koorverband.

Bestond onze bijdrage vorig jaar uit het meehelpen de spullen over te brengen naar het nieuwe huis, nu bestond onze bijdrage uit het zingen van een tweetal liederen, Rolling Home en Roll, Alabama Roll. “We shall sing backsongs and shanties, say goodbye to all friends here”, dat was de essentie van het eerste lied dat we zongen. Een dankbaar afscheid dus! De tekstdichter van dit lied kon in deze strofe niet beter overbrengen hoe de sfeer bij dit afscheid aanvoelde. Ook de plechtigheid vandaag ademde een soortgelijke dankbaarheid uit. Het koor zong deze beide liederen met een ingetogenheid dat bij een afscheid hoort. Mooi om hier een bijdrage aan te mogen leveren.

Onze aanwezigheid vandaag en het zingen hierbij is onze laatste groet geweest aan één van de onzen.

Wij gaan weer over tot de orde van de dag, verder met ons leven. De toekomst blijft voor ons nog ongewis. De toekomst is voor Johan nu verleden tijd, nu zijn leven hier beëindigd is.

Het kan verkeren! Laten we Johan in waardigheid gedenken.

Geef een reactie