Briels Ontzet

 

Wat kan het zeemansleven toch hard zijn, niet?

Eerst gisteren voor dag en dauw de passagiers van het m.s.Britannia toezingen en amper 24 uur later  zijn we Den Briel al weer binnengezeild om daar deel te mogen nemen aan de festiviteiten ter herdenking dat de geuzen op 1 April 1572 Den Briel hebben ingenomen.  De naam ‘geuzen’ is overigens een verbastering van het Franse ‘des Gueux’, wat bedelaars betekent. Toen een echt zooitje ongeregeld! Daarom voelden we ons daar vandaag ook zo lekker thuis! Maatjes onder elkaar zullen we maar zeggen.

Wellicht leuk om te weten is – de ex-marinemannen onder ons herkennen dit zeker – dat op de Nederlandse oorlogsschepen sinds de Tachtigjarige oorlog aan de boegspriet een kleine vlag wappert als het schip voor anker of aan de kade ligt, in een dubbele driekleur, rood-wit-blauw. Deze vlag wordt de Geus genoemd. Bij de inname van Den Briel was voor het eerst sprake van het voeren van deze vlag, die toen de naam ‘Prinsengeus’ droeg met de kleuren oranje-blanje-bleu.

Het zonnetje was ons vandaag uitermate goed gezind. Uitbundig zette het Den Briel volop in de schijnwerpers bij een aangenaam temperatuurtje. Wij stonden op de Markt wat in de schaduw maar wel volop in de loop. Het spreekwoord “de een z’n dood, is de ander z’n brood” deed vandaag ook bij ons opgeld. Doordat shantykoor Vlaardingen door droeve omstandigheden verstek moest laten gaan, konden wij onze vocale talenten tonen aan boeren, burgers en buitenlui, die vanmiddag in grote getale de straten van Den Briel bevolkten. In grote getale waren ook onze koorleden op komen dagen. Het ging ons goed af vandaag! De beide voorstellingen op de Markt konden zich verheugen op flink wat toeschouwers. Zelf moesten we ons wel de blaren op de tong zingen om toch maar enigszins warm te blijven. Geen punt voor de Maatjes. Dat doen ze dan toch gewoon! Later, bij het zingen in de kerk was het ook gezellig druk. We mochten pas na het zingen de kerk uit. Maar geen Maatje die dat betreurde. Was het optreden op de Markt nog enigszins vrijblijvend, en waren het zingen voor publiek en ons zelf de bepalende elementen, in de St. Catharijnekerk kwam er een bepalend element bij, het zingen voor een echte jury. Met drie andere koren moest de strijd worden aangegaan voor de eerste prijs.  Nou, de voorstelling die we vanmiddag het publiek en de jury voorschotelden was er weer eentje om door een ringetje te halen. Tijdens onze voorstelling daalde er met regelmaat een flink applaus op onze hoofden neer, ten teken dat het publiek ons optreden wel kon waarderen. Zelf hadden we dit gevoel ook al.

Maar wat vond de jury er van!

Welnu, verbaast u niet, maar verwondert u slechts. Louter voldoendes! Enkele opmerkingen uit het juryrapport: prima uitstraling, wat een mooie stemmen, die goed tot hun recht komen bij het a capella zingen, dit koor zingt heel zuiver, de samenzang is een genot om naar te luisteren, op dit koor is eigenlijk niets aan te merken, behoudens dat het allemaal iets te braaf is. Slotconclusie: een mooi koor, dat wel wat meer levendigheid erin mag brengen, wil het niet te braaf worden!  Dit alles leidde tot een uitstekende tweede plaats, slechts op een fractie van de winnaar.

Maatje Henk

 

Geef een reactie