Battle of the Shanty’s

 

We waren afgelopen nacht vroeg naar bed gegaan om vandaag fris en fruitig op de Battle of The Shantys  te kunnen verschijnen.

 

Vandaag, een zondag die in ons geheugen stond gegrift. Een dag waar we sinds gisterenmiddag laat, halsreikend naar uit hebben gekeken. Een dag, die vannacht op het middernachtelijk uur daar plotseling was. We hoefden er niet eens wakker voor te worden. Hup, de wijzer van de klok versprong van 23.59 naar 00.00 en verhoogde met zijn sprong, en passant, ook het dagnummer. Want in diezelfde nano-seconde was 18 november 2017 opeens historie geworden en stonden we vanochtend met onze warme voetjes op de kouwe vloer, op 19 november 2017.

Blijft altijd maar weer een apart fenomeen dat gisteren vandaag morgen was en dat morgen vandaag gisteren is. Het moment suprême zou vanmiddag, om 1 uur aanbreken. Wie van de vier koren mocht met de bokaal naar huis? Zouden de Maatjes het onmogelijke mogelijk maken, door vanuit een schier uitzichtloze situatie – gedeeld laatste in de 2e voorronde – de beker mee naar Vlaardingen terug te nemen?

Aan onze voorbereiding kon het niet liggen. Zelfs gisteren hebben we er een vrije middag voor opgeofferd. Was toch wel gezellig daar, ondanks de zeperd, vond je ook niet? Rare zin trouwens, ‘vond je ook niet’. Ik vond juist van wel. Het zou vanmiddag geen eitje worden, daar waren we ons terdege van bewust. Maar competitief als we zijn, zouden we geen muiterij plegen als een ander koor met de eer zou gaan strijken. Zo zijn we niet! Dat doe we niet! Of onderhuids toch wel een beetje vanmiddag? Wij konden niet meer doen dan ons best! Ja, dank je de koekoek. Als je nu nog niet je best deed! Dan weet ik wel waar de luchtbelletjes, gisteren in de mondhoeken van afkomstig waren, in elk geval niet van de zeepresten! Twee keer twintig minuten aan de bak, dat was de opdracht vanmiddag. Ons repertoire was daarop afgestemd.

In een gezellige sfeer mochten de vier koren hun kunnen vertonen. Op de tonen van de muziek mochten zij hun zangprestaties etaleren aan de talrijke toehoorders en aan de jury, die streng doch rechtvaardig zou moeten besluiten, welk koor er vanmiddag kwam bovendrijven.  Naarmate de middag verstreek en de koren elk eenmaal waren opgetreden, was er nog geen peil te trekken op wie van de vier met de eeuwige glorie van de dag zou gaan strijken. Zelf achten we ons na de eerste ronde zeker niet kansloos.  Als een gesmeerde machine kwamen de klanken onze keel uit. De dag van gisteren kon hierbij niet in de schaduw staan. Een verschil van dag en nacht dag!  Het tweede optreden zou dus de doorslag moeten geven. Wij waren daar op voorbereid, en hadden als een na laatste lied om te zingen, het lied gekozen, dat ons allen zeer dierbaar is en dat we dan ook met een hartstocht kunnen brengen, alsof we er zelf bij zijn geweest, het lied ‘Rolling Home’. Muisstil werd het publiek, je kon het anker horen vallen tijdens het zingen van dit echte shantylied. Het publiek was echt onder de indruk, het applaus was navenant!  En dat was het dan. We hadden gedaan wat we moesten doen. Eén van onze beste optredens ooit, durf ik te stellen. Maar, ons lot lag in de handen van derden. De Maatjes werden allengs stiller en stiller en enkelen nog stiller. Toen daar de samenzang met de vier koren begon, om de jury in staat te stellen een eindoordeel te vellen, gooiden de Maatjes alle spanning van zich af en trokken hun mond zo wijd open, dat de Statendam er zonder moeite in zou k kunnen dokken. En dan, om 17.15 uur, de openbaring van het eindoordeel. De apotheose, de ontknoping, zou weldra daar zijn. En de winnaar is……. tromgeroffel …………. Niet de Maatjes en ook niet de Turfstekers uit Vinkeveen, het enige koor dat zich m.i. vandaag echt met ons kon meten op het gebied van het zingen van shantys, werd uitgeroepen tot winnaar.

Deze eer ging naar het koor ‘De Admiraliteit’ uit Dordrecht met een repertoire dat eerder connecties opriep met het Carnaval, inclusief de daarbij behorende polonaise, dan dat het herinneringen opriep aan de tijd van de shantys.  Maar akkoord, de jury heeft gesproken. De Amiraliteit, van harte gefeliciteerd met de wisselbokaal, die wij nu uit handen moesten geven.

Trots kunnen de Maatjes echter terugzien op datgene wat ze deze middag gepresteerd hebben. Klasse, klasse, klasse! M’n complimenten.

Maatje Henk.

 

 

Geef een reactie